اولین  نکته این است که پیش فرض هایی برای طرف مقابل ما ایجاد شده که به دنبال تایید این پیش فرض ها هستند

دوم اینکه در هرحالت می خواهند طوری وانمود کنند که کار شما توجیهی بیش نیست.

خداوند را باید شاهد و ناظر خود ببینیم و به بنده خدا اعتماد کنیم.زیر سوال بردن بندگان خدا در هرحالتی و مخصوصا" زمانی که اخلاق زیر پا گذاشته می شود امری نکوهیده است و به نظرم کاربرتر اخلاقی آن است که حیثیت و شان و مرتبه انسان ها پایین نیاوریم .

در انتخابات نیز اخلاق بر بداخلاقی ها غلبه کرد.پیروز میدان اخلاق و اخلاق مداری بود.

استاد بزرگوارم دکتر یمنی همیشه به این موضوع گوشزد می کنند و این سرلوحه زندگی ماست.انسان های بزرگ بخشنده ترین انسان ها هستند .آنها که می فهمانند و انسان ها را در هر رده و رتبه ای درک می کنند.

این بخشش ُبا انکار دیدگاه های مقابل و کوچک شمردن آنها حاصل نمی شود .چنانچه طرف مقابل را متهم کنیم و  واقعیت را نا دیده بگیریم و زوایای پنهان را نبینیم حتی اگر این کار سوء تفاهم هم باشد و یا اصلا" خدای ناکرده نا اگاهانه حق کسی پایمال شده باشدُ اخلاق حکم می کند که با رفتارمان این را درسی برای طرف مقابل بدانیم.

دانشجویان عزیز ما انسان هایی سالم و پاک هستند .استادان ما اسوه و نمونه آنها .تعامل این دو مانند پدر و فرزند است و شاید بیشتر .چون علم و ادب را یادمی دهیم.

برخی مواقع انسان های بزرگ ُچنان می بخشند که گویا فرشته بخشش هستند و من فکر می کنم خیلی از استادان و دانشجویان ما هم اینگونه اند.

پس ببخشیم و ببخشیم تا رحمت خداوند و رضایت خاطر خداوند را و رضایت خلق خدا را نصیب خود کنیم.

این شیرین ترین  لحظه زندگی است که اگر واقعیت طرف مقابل را هم نپذیریم و خطا بدانیم .آن را سعی کنیم ببخشیم .ما دردنیای عاطفه و محبت بزرگ شده ایم .همه انسان ها بزرگوارند.و این لذت زندگی است.ان را تلخ نکنیم .

کمترین

این امر به دلیل تالمات روحی به علتدرگذشت مادری مهربان ُفهیم و اسوه ُو البته مربی بزرگ زندگی ام  ُبوده است که در ۲۲ فروردین ماه دارفانی را وداع گفتند و ما را با غمی اندوهگین تنها گذاشتند.

چرا که مشيت الهي بر اين تعلق گرفته كه بهار فرحناك زندگي را خزاني ماتم‌زده به انتظار بنشيند و اين بارزترين تفسير فلسفه آفرينش در بي‌كران هستي و يگانه راز جاودانگي اوست.درگذشت مادر چنان سنگين و جانسوز است كه به دشواري به باور مي‌نشيند ولي در برابر تقدير حضرت حق چاره‌اي جز تسليم و رضا نيست.

یاد و خاطره اش هیچ وقت فراموش نمی شود

روحش شاد

برای مطالعه ادامه گفتگو اینجاببینید.

روزنامه دنیای اقتصاد  مطلبی را با عنوان در جست‌و‌جوی توسعه به سبک ایرانینگاهی به چند اثر دکتر محمود سریع‌القلم در روز  سه شنبه 30 آبان 1391  از قول محسن آزموده  آورده بود که به نظرم مطالعه آن برای دوستان دانشجو و سایر افراد پیگیر موضوع توسعه و فرهنگ ایرانی ُمفید حواهد بود:

درآمد: توسعه همچون مشکله ایرانیان
مساله توسعه، ضرورت‌ها، ابعاد و بایسته‌های آن بدون تردید مهم‌ترین دغدغه پژوهشگران و اندیشمندان معاصر ایرانی است، خواه این مساله به صورت آشکار و واضح بیان شده باشد و خواه به شکل مضمر و پنهان.

در طول بیش از یک سده نخبگان دردآشنای ایرانی متاثر از آگاهی برآمده از مواجهه با ممالک مترقی، گاه هم چون عباس میرزا و قائم مقام و امیرکبیر و مصدق در ردای سیاستمداران و گاه هم چون ملکم خان و آخوندزاده و طالبوف به هیات روشنفکران، گاهی در لباس روحانیت همچون آخوند خراسانی و میرزای نائینی و وقتی نیز با تخصص دانشگاهی همچون محمود حسابی و حسین عظیمی به این پرسش بنیادین اندیشیده‌اند که «چرا ما ترقی نکردیم و مسیر توسعه چیست؟» رد پای این نگرانی را در آثار و گفتار تمام ایرانیانی می‌توان یافت که در سایه تخصصی که دارند یا توان مالی یا علمی یا قدرت سیاسی، توانسته‌اند اندکی از چنبره وضعیتی که ایران به آن دچار است، فراتر روند و بر گوشه‌ای از وضعیت نابهنجار فرهنگی، سیاسی، اجتماعی و اقتصادی جامعه‌شان پرتو افکنند.

  در یافتن علت العلل یا دلایل عقب‌افتادگی هم مباحث گوناگونی مطرح شده است، از علل فلسفی و فرهنگی تا دلایل اقتصادی یا تاریخی و سیاسی و اجتماعی، هم چنان که در نشان دادن راه برون رفت از مشکل نیز پیشنهادهای گوناگونی ارائه شده است و دست بر قضا بسیاری از این راه‌حل‌ها در تاریخ معاصر ایران آزموده شده است، از انقلاب سیاسی گرفته تا اصلاحات اجتماعی و اقتصادی، از جست‌وجو‌ی الگوهای توسعه در میان جوامع پیشرفته تا کوشش برای یافتن طریقی یکسره «بومی» برای آن. درباره صحت و سقم این راه‌های پیشنهادی و پیامدهایشان بحث و فحص کم نبوده است، بگذریم که در بیشتر موارد این راه‌حل‌ها غیرعلمی، خودسرانه و غیرکارشناسانه بوده و در آن جا که در عرصه عمل تجربه شده، به جای رفع مشکل خود پیامدهای ناگواری به جا گذاشته‌اند.

فراتر از ترجمه و بومی‌گرایی
در جست‌وجو‌ی مسیری برای توسعه، جایگاه اندیشمندان و متفکرانی که از سویی در دام ترجمه صرف ایده‌های غربی نیافتاده باشند و از سوی دیگر متعصبانه با نفی هر آنچه «غیر‌خودی» است، طریقی«بومی» را نجویند، بسیار خالی است و پژوهشگران اندکی را می‌شناسیم که با شناخت عمیق تاریخ و فرهنگ این سرزمین، به مطالعه و جست‌وجو‌ی مسیرهای پیشنهادی دیگران می‌پردازند و ضمن پرداختن به مسائل مبتلابه ایران، آنها را فارغ و منتزع از سایر جوامع جهان نمی‌دانند. دکتر محمود سریع‌القلم، استاد روابط بین‌الملل دانشگاه شهید بهشتی، از معدود پژوهشگران ایرانی است که در طول بیش از بیست سال فعالیت دانشگاهی و پژوهشی همواره این دو موضوع را در دغدغه اصلی‌اش که همان بحث توسعه است، مد نظر قرار داده، یعنی به ایران و مساله آن توجه اساسی داشته است و آثارش را منحصر در ترجمه برخی آثار محققان غربی نکرده است، اگر چه سالیان دراز در آمریکا تحصیل کرده است. ایشان دارای مدرک کارشناسی علوم سیاسی و مدیریت از دانشگاه ایالتی نرتریج است و پس از گذراندن دوره فوق لیسانس و دکتری در رشته روابط بین‌الملل از دانشگاه کالیفرنیای جنوبی، مدرک فوق دکترای روابط بین‌الملل را از دانشگاه اوهایو دریافت کرده است. دکتر سریع‌القلم در طول سال‌ها پژوهش پیرامون بحث توسعه و راه‌های آن، هیچ‌گاه ایرانیان را
بی‌نیاز از پژوهش‌های متخصصان توسعه و بهره‌گیری از تجربیات کشورهای متنوع، خواه در غرب اروپا و خواه در شرق آسیا، ندانسته و همواره بر ضرورت توجه به الگوی سایر ممالک تاکید داشته است. بر این دو ویژگی یک شاخصه دیگر را نیز باید افزود و آن همت دکتر سریع‌القلم در نگارش آثاری در قالب کتاب و مقاله به زبان فارسی است، در زمانی که بسیاری از پژوهشگران ایرانی مقیم خارج به ندرت آثاری به زبان فارسی می‌نویسند و معمولا پژوهش‌هایشان را به زبان‌های غیر فارسی (معمولا انگلیسی) می‌نویسند و آن دسته از پژوهشگرانی نیز که در ایران به سر می‌برند، به سختی دست به قلم می‌برند و معمولا اندیشه‌هایشان را به صورت شفاهی و در قالب سخنرانی ارائه می‌کنند. حال آنکه دکتر سریع‌القلم به‌رغم نگارش مقالات و آثار متعدد به زبان انگلیسی در رشته تخصصی‌اش یعنی روابط بین‌الملل، مهم‌ترین نوشته‌هایش را به زبان فارسی نگاشته است.

بیلمزیدیم دؤنگه لر وار ،‌ دؤنوْم وار

ایتگین لیک وار ، آیریلیق وار ، اوْلوْم وار 


حیدربابا ، گوْل غنچه سى خنداندى

آمما حئیف ، اوْرک غذاسى قاندى

زندگانلیق بیر قارانلیق زینداندى

بو زیندانین دربچه سین آچان یوْخ

بو دارلیقدان بیرقورتولوب ، قاچان یوْخ 

حیدربابا ، کندین گوْنى باتاندا

اوشاقلارون شامین ئییوب ، یاتاندا

آى بولوتدان چیخوب ، قاش-گؤز آتاندا

بیزدن ده بیر سن اوْنلارا قصّه ده

قصّه میزده چوخلى غم و غصّه ده

*نمی‌دانستم تنگه و راه پر پیچ و خم هست

گم شدن هست ، جدایی هست ، مرگ هست

انشاءا... که باهمت مردم غیور ایران ُاین هموطنان نیز بزودی سروسامان یابند.

روح از دست رفتگان شاد